Columns en Archief

Wachtmacht

04 september 2017
Door: Jeffrey Wijnberg

Een ogenblikje a.u.b. Het verzoek om even te wachten is een integraal onderdeel van het dagelijks leven geworden; en dus volstrekt normaal te noemen. Maar wie alle ogenblikjes bij elkaar optelt, is twee jaar van zijn leven kwijt. En dan te bedenken dat er allerlei figuren zijn die anderen laten wachten om hun machtspositie te onderstrepen.

Wachtmacht als prominent middel om anderen een poepie te laten ruiken. Zo zijn veel van de wachtlijsten in de gezondheidszorg niet echt nodig. Maar het feit is nu eenmaal dat patiënten de hulpverlener meer nodig hebben dan omgekeerd; en daarom kan diezelfde hulpverlener het zich permitteren om mensen in de wachtkamer te zetten. Nu wil ik niemand beschuldigen van opzettelijk machtsmisbruik. Het gaat hier dikwijls om een onbewust, psychologisch proces: wie het zich kan veroorloven om de ander te laten wachten, zal er gemakkelijk aan toegeven. Daarom is de wachtmacht bij vrouwen zo prominent aanwezig: zij kan de bijbehorende man, zonder nadenken, in de wacht zetten, simpelweg omdat zij (onbewust) weet dat hij niet zonder haar kan. Meer dan eens zal de man ‘kom je nou’ verzuchten, waarop zij voorspelbaar zal zeggen: ‘hoe meer je gaat drammen, des te langer het duurt’. Interessant is overigens ook hoe de wachtmacht statusverhogend werkt: elk mens, elke instantie en elk bedrijf waarvoor gewacht moet worden, krijgt automatisch een hoger aanzien toegedicht. Dat is dikwijls ook de reden waarom een lange rij (attractiepark) steeds langer wordt: als zoveel mensen staan te wachten, dan moet het wel het lange wachten waard zijn. En wat blijkt: wie echt ergens heel lang op moet wachten, zal (onbewust) meer waardering voelen; een psychologisch fenomeen die bedoeld is om jezelf niet als ‘domme wachter’ te hoeven voelen. Waar vrouwen ook niet voor terugdeinzen is om een hele groep te laten wachten. Eerst schittert zij door afwezigheid. Vervolgens komt zij veel te laat binnen; en kan haar wachtmacht doen gelden, wetende dat zij er toch mee wegkomt. Menig vrouw zal beweren dat zij het er echt niet om doet. Maar geloof mij dat het laten-wachten verslavend werkt als toch telkens blijkt dat de goegemeenschap het door de vingers ziet. Ook dan verzekert de vrouw zich van een hogere status: als iedereen het de moeite waard vindt om op haar te wachten, dan ziet zij zichzelf ook als iemand die deze positie verdient. Omgekeerd geldt: wie de ander niet laat wachten, geeft blijk van een nederige, dankbare en dienstbare houding.

Al veertig jaar lang heb ik in mijn praktijk geen wachtlijst gehad. Of dit mijn status verlaagt, interesseert mij helemaal niets. Ik beschouw het simpelweg als onbeleefd om anderen in de wachtstand te zetten.

 


Lees ook:

Bekijk alle columns

Reacties

  • Mooie column. Daarom was Beatrix ook zo boos toen men haar liet wachten. Je moet je plaats kennen.

    Albert
    05/09/2017 16:20
    (15 dagen geleden)

RSS feed van de reacties op deze pagina | RSS-feed voor alle reacties

Plaats uw reactie